صعود به قله برف انبار - 3200 متر
بام استان قم – برنامه یک روزه پاییزی -27 مهر ماه 1396
قله برف انبار (3200 متر) در استان قم- شهرستان قم – بخش کهک– دهستان کهک واقع است.این قله بلندترین قله استان قم است. درشمال شرق آن روستای" فردو"، در شمال آن روستای "کرمجگان" در جنوب غرب آن روستا های "واران" و"زر" ودر غرب آن قله "پلنگ آبی" و در شرق آن قله" سلطان سعد شاه" قرار دارد.
شرح برنامه:
ما تیم چهار نفره، روز پنجشنبه 27-7-1396 ساعت 7 صبح با خودروی شخصی از تهران برای صعود به قله برف انبار رهسپار شدیم. ساعت 9 به قم رسیدیم. بعد از شهر قم وارد جاده قدیم قم-کاشان شده کمی پس از جمکران و بعد از پلیس راه در سمت راست جاده تابلو کهک را دیده وارد جاده کهک شدیم. ازکهک بعد ازگذشتن ازآبادی های مختلف مانند میم وخاوه به روستای فردو رسیدیم(ساعت 10:15). از عوارضی قم تا مبدا صعود تقریبا 60 کیلومتر راه است که کهک حدودا میانه راه می باشد .ماشین را در جلوی امامزاده پارک کردیم. ساعت 10:30 از سمت راست بقعه امامزاده به طرف قله حرکت کردیم بعد ازگذشتن ازباغات گیلاس متوجه شدیم مسیر خاکی، برای تردد خودرو مناسب است لذا آقا سعید برگشت و خودرو را آورد. و بقیه راه را با خودرو رفتیم. درساعت 11:35 به ابتدای مسیرصعود رسیدیم. دراین محل کوهنوردان ماشین هایشان را پارک کرده بودند. برای رسیدن به این محل قبل از چهارامامزاده یک جاده فرعی خاکی در سمت راست جاده آسفالته وجود دارد البته متاسفانه تابلو مشخصی ندارد وحتی مانند باغ شخصی یک درب فلزی در ابتدای جاده نصب شده است! از پارکینک منتهی الیه باغات و جایی که لوله آب هست رو به جنوب صعود را آغاز و به ابتدای مسیرپاکوب در سمت راست چشمه(آخرین جایی که آب وجود دارد) رسیدیم. مسیر پاکوب را به سمت راست ادامه دادیم و به یال رسیدیم و بعد رو به شرق روی خط الراس منتهی به قله حرکت کردیم. باد ملایمی می وزید و هوا خنک بود. در نهایت ساعت 13:50 به قله برف انبار(3220 متر) رسیدیم. با گرفتن چند عکس از مناظر اطراف و توقفی کوتاه رو به پایین حرکت کردیم. ساعت 15:30 به ابتدای مسیر- محل پارکینگ- رسیدیم و پس از صرف ناهار و چایی آتشی در ساعت 16:30 حرکت کردیم و ده دقیقه بعد به جاده رسیدیم. ساعت 17:07 کهک - ساعت 17:25 جاده قم کاشان – 17:40 قم و نهایتا 19 به تهران رسیدیم و برنامه ای دیگر به پایان رسید.
افراد شرکت کننده: من – سعید – امیر – ایمان
(هر چند کوهنوردان بر سکوی افتخار نمی ایستند و در میادین ورزشی برایشان فریاد نمی کشند ، اما رشته های محبت قلبهای آنان را به یکدیگر پیوند می دهد که باعث می شود دوباره صعود نمایند)